X
تبلیغات
رایتل

Standing on my own two feet *

چهارشنبه 22 فروردین 1397 21:35 نویسنده: شیرین چاپ

- هر روز زیاد راه می روم، کلی حسرت می خورم چرا مساحت کارخانه آنقدری نیست که می خواهم. همیشه همکارها تعجب می کنند چرا بجای تلفن کردن، بلند می شوم میروم اینور آنور و رو در رو با دیگران حرف می زنم. نمی دانند که دوست دارم راه بروم و یکجا نشستن برایم بزرگترین نفرین هاست. عمیقا عقیده دارم اگر سعادت داشته باشیم طولانی عمر کنیم، خواهی نخواهی روزی خواهد رسید که یا زمینگیر شویم و یا آهسته و مورچه ای راه برویم. پس تا می شود و تا پاها یاری می کنند دوست دارم یورتمه از اینطرف به آنطرف بروم لااقل حسرت به دل نمانم در پیری.

اپلیکیشن "سلامتی" تلفنم را همیشه نگاه می کنم و تا روزی حداقل به پنج کیلومتر یا بیشتر نرسم دلم آرام نمی گیرد. برایم شده یک نوع "تکلیف شب" که وقتی تمام و کمال انجام نمی شود احساس می کنم دختر خوبی نبوده ام! 

- الان چک کردم کانال 5 را و دیدم یک گروه افراد دیگر هم هستند که دارند خوب وظیفه "یورتمه" رفتنشان را انجام می دهند. لااقل در وقت اول. احتمالا اگر خدا بخواهد از فردا کری های طرفداران یووه را نخواهم شنید! آخیییییش! ای بابا ... دیدید گفتم چشم هایم حالشان خوب نیست؟! نتیجه بازی را برعکس دیده بودم. نخیر ... فردا ظاهرا کارمان در آمده است با کری های یووه و طرفدارانش :(((

Last up-dating: Juve, Ciao Ciao :)))


* برگرفته از Turning tables