X
تبلیغات
رایتل

مایی که برای خودمان بالادست و سرور درست می کنیم

یکشنبه 14 آبان 1396 12:12 نویسنده: شیرین چاپ

می دانم که حساسیت بالا و باریک بینی ام و آن موی دماغ بودن ممیزوارم خوشایند خیلی ها نیست. زبان دراز و تلخم هم همینطور. اما خوب دست خودم هم نیست، نمی توانم وانمود کنم انشالله که گربه است. تجربه راندن یک ماشین سی هزار یورویی یک واقعیت تلخ را به من نشان داد. این خود ما هستیم که در هر موقعیتی با عقب نشینی و قائل شدن حق برای آنهایی که حقی ندارند، قلدرها و آقا بالاسر ها را برای خودمان درست می کنیم.

می دانید ... با اینکه راننده خوبی هستم و قوانین را هم رعایت می کنم، برای منهم پیش می آید که گاهی اوقات آنقدر توی افکارم غرق باشم و یا در جستجوی آدرس در یکجای ناشناس، که به یک حق تقدم بی احترامی کنم. دقیقا بهمین دلیل برای کسانی که حق تقدم را رعایت نمی کنند بوق و کرنا نمی کنم. فقط حواسم جمع است که خطری ایجاد نشود. وقتی می بینم کسی جلویم می پرد و حق تقدمم را رعایت نمی کند فقط ترمز می کنم. نه عصبانی می شوم و نه فکر می کنم مخصوصا اینکار را انجام داده اند، برای هر کسی پیش می آید حواس پرتی کند، مهم عصبانی نشدن است و این اتفاقات را شخصی تلقی نکردن.

با اینجال زیاد پیش می آید برایم که موقع حواس پرتی ماشین های دیگر بوق های آنچنانی بزنند. فرقش این بود که وقتی سوار ماشین سی هزار یورویی بودم موقع اشتباه و حواس پرتی ام هیچکس برایم بوق نزد، هیچکس عصبانی نشد و سر تکان نداد! جایی که نمیشد سبقت گرفت و صبورانه پشت ماشین جلوییِ کند می راندم دیدم ماشین جلویی خودش را به آب و آتش می زند و نزدیک است خودش را داخل کانال کنار جاده بیندازد که من سبقت بگیرم و همینطور الی آخر. انگار که اویی که سوار پانداست حق اشتباه کردن و عدم رعایت حق تقدم را نداشته باشد و اویی که سی هزار یورو زیر پایش است محق باشد. 

پیش خودم فقط سر تکان دادم و فقط گفتم خاک بر سرمان کند با این خود کم بینی مان! خود کم بینی ای که اجازه می دهد کسی که پول توی جیبش است راستی راستی فکر کند پخی ست و حقی بیشتر از بقیه دارد.