X
تبلیغات
رایتل

جوانی/معصومیت از دست رفته

یکشنبه 9 مهر 1396 14:20 نویسنده: شیرین چاپ

خواهر نازنینم برایم اجرای موسیقی Nuovo Cinema Paradiso را توسط ارکستر و به رهبری تصنیف کننده اش، انّیو مرّیکونه، فرستاد. هی گوشش می کنم و هی یادم می آید چرا حسرت جوانی را می خورم. (اشاره به چند نوشته قبل تر)

قبلا هم در مورد معنای اصیل معصومیت نوشته بودم، آن اعتماد مطلق به امنیت دنیای اطراف و آدم هایی که در کنار داریم. جوانی هم نوعی از معصومیت با خود دارد. آن اطمینان و امید مطلق به اینکه اگر بخواهی، اگر تلاش کنی، اگر از آموختن و کار کردن دست نکشی، تمام آنچه را که می خواهی بدست می آوری. نشد برایت وجود ندارد، چون می خواهی، چون می جنگی، چون می آموزی، چون تلاش می کنی.

اینکه "خواستن توانستن است" یک دروغ بزرگ است که به همه آدم ها گفته می شود و خیلی وقتها هم خیلی کارها و موقعیت ها را حل می کند و کارگشاست. ایرادش فقط اینست که من و شما، تک تک ما در قیاس با بزرگی دنیا و در قیاس با میلیون ها اتفاق و همزمانی که می توانند منجر به وقوع چیزی شوند و یا بالعکس از وقوع آن جلوگیری کنند، هیچ هستیم. هیچ. هیچ.

یک جایی و یک روزی در زندگی به این موضوع پی می بریم. همان موقع که به خیلی خواسته های مان رسیده ایم، خیلی رویاها را محقق کرده ایم و نگاه می کنیم و می بینیم چقدر از رویاهایمان غیر قابل وقوع هستند و چقدر همزمانی ها، تصادف ها، اتفاقات خارج از کنترل ما زیاد بوده اند و مانع محقق کردن آنهایی بوده اند که می خواستیم. لااقل بخشی از آنها. اسمش را بگذاریم پختگی، اما لحظه تلخی ست! از دست دادن معصومیت جوانی تلخ است.

اگر مایلید اجرای سحر انگیز این موسیقی را در میدان سن مارکوی ونیز گوش کنید، اینجا کلیک کنید.

راستی چقدر دلم خواست دوباره بروم ونیز!