X
تبلیغات
زولا

نقل از دیگران 70

شنبه 10 تیر 1396 16:53 نویسنده: شیرین چاپ

نقل از خانم فهمیه خضر حیدری:

در معماری، فضای خالی اهمیت دارد، در کلام، مکث و در موسیقی، سکوت. در زندگی؛ شما اهمیت حیاتیِ چیزها را اغلب زمانی درمی‌یابید که با «فقدان»‌شان غافلگیرتان کنند. بودنِ بی‌وقفه کم‌کم شکلِ نبودن می‌شود. در موسیقی می‌گویند آهنگ‌ساز و نوازنده باید شیوه‌ی استفاده‌ی مؤثر از سکوت را بشناسد. شگفت‌انگیز است اما اگر سکوت نباشد اساسا نت‌ها و واژه‌ها معنای خود را از دست می‌دهند. اگر فضای خالی نباشد بنا را چه‌گونه می‌توان دید؟ سکوت در این معنا 
شنیدنِ فعال است؛ زمانی است برای درکِ آنچه شنیده‌ایم و فضای خالی از چیزی پُر است.
این طوری است که آدمی گاه سکوت می‌کند، گاه فاصله‌ 
می‌گذارد و گاه نیم‌فاصله. این طوری است که بایزید بسطامی می‌گوید: «روشن‌تر از خاموشی چراغی ندیده‌ام و سخنی بِه 
از بی‌سخنی نشنیده‌ام».
آنها که این صفحه را دنبال می‌کنند می‌پرسند چرا نمی‌نویسی؟ دستم به سکوت نیاز دارد، به ننوشتنِ حتا همین سطرها. فکر می‌کنم و تماشا می‌کنم و چنان به نظاره ایستاده‌ام که گویی از خاطرم هیچ نمی‌گذرد. یا به یک آسیاب بادی بدل خواهم شد یا رمانم را تمام خواهم کرد.


نقل از شیرین:


مرحوم Maestro Claudio Abbado یکبار در وصف اثرگذاری عمیق رکوییم وردی می گفت دوست ندارم در پایان اثر تشویق حضار را در تئاتر بشنوم. اگر اثر را خوب رهبری کرده ام تاثر عمیق آن باید تمام حضار را برای لحظاتی به سکوت وادار کند. اگر تشویق زود شروع شود می فهمم که آنقدر که لازم بوده تاثر نهفته در رکوییم را منتقل نکرده ام. موافقم با شما فهیمه خانم، سکوت همیشه لازم است و حامل معنا و کسی که معنایی را دریافته است و متاسفانه در عصری که سخن پراکنی، پرگویی و سر و صدا رایج است متاعی کمیاب است.